Rykk tilbake til start – part 2

Rykk tilbake til start – part 2


Etter ei mildt sagt kronglete oppkjøring med både prolaps og krystallsjuke er eg omsider på veg mot formen igjen, og ser fram til å springe i Valencia i vinter. Her er kva eg har erfart på vegen frå maroder til maraton, og korleis eg kjem til å trene fram mot løpet.

Nytt forsøk

Så var me her igjen. Med friskt mot og ein kropp på veg tilbake mot normal form. Planen var å skriva eit innlegg i påska, men laurdag i palmehelgi smalt ryggen igjen (les her for forhistorien).

Eg funderte lenge på om eg skulle skriva meg ut av krisa, men tok til fornuften. Tenkte eg burde spare deg som lesar for mange mørke tankar og uendeleg syting. For ingen klagar så mykje som ein løpar som ikkje kan eller får lov å springa.

Søk hjelp

Truleg derfor, er det så mange som brukar forum på nettet for å finna likesinna som meinar ein skal/kan springa seg gjennom alle skadar. For det er alltid nokon som har vore heldige. Og dersom du vel å gå til fagfolk, som kan meir om ulike skadar, får du ofte beskjed om å vera tolmodig. “Du må bruka tid på å koma tilbake i normal aktivitet”. Fortel meg ein løpar som har tid til det. Det kjem jo alltid eit løp og det er alltid noko ein helst vil løpa mot.

Min prolaps omfatta S1 og L5/L4

I motsetning til i haust/vinter hadde eg denne gongen ikkje noko valg. Kroppen kunne ikkje, ville ikkje, burde ikkje, makta ikkje og fungerte ikkje til å løpa. Presset på isjiasnerva var såpass stort at løpinga vart erstatta med påskeferie liggjande på golvet med bytte av posisjon 2-3 gonger i minuttet. Det vart smertestillende og sovetabletter, dessverre i tillegg til null aktivitet OG påskemarsipan og anna trøsteeting.

Feira påskeafta delvis på Lærdal sjukehus

Forfallet

Deretter fulgte veker med sjukemelding. Tabletter kombinert med ei veka i Syden utan aktivitet. Mai med sin nasjonaldag og langhelger. Til slutt var formen så dårleg at humøret var til å ta å føla på. Ikkje berre for meg, men alle rundt meg også

Avslapping i Sydan hjalp ikkje på forfallet

Heldigvis falt eg ikkje for freistinga å spørja eller følgja tilfeldige råd på nettet. Eg brukte kyndig hjelp frå to!! fagfolk med litt ulike innfallsvinklar. Den eine oppteken av energiar og tolmod, den andre tilnærmingar der me jobba med å få kroppen tilbake til normal funksjon. Helst utan å måtte ta nye steg tilbake. Blant anna testa me musklepar for å sjekka kva eg trong “skru på att”. I ettertid ein fantastisk kombinasjon av tilnærming. Etter 9-10 veker løsna smertene og eg kunne starta forsiktig løping.

Etter ein tidleg tur i sommar

Eg er utruleg stolt over at eg likevel klarte holda tilbake, med god hjelp. At eg fulgte eigen plan tilbake til normal treningsmengde. Det må seiast at eg hadde fått lov å starta kontrollert styrketrening i mai. Fyrst øvelser utan belastning på rygg. Etterkvart også diverse utfordringar for kjerne og rygg. I denne perioden dukka det i tillegg opp ein variant av krystallsjuka som gjorde enkelte bevegelser vanskeleg, og nokre umogeleg.

I ein jobb som personleg trenar, er det tøft å ha utfordring med å koma seg opp og ned frå golvet. Denne tilstanden forsvann etter 5-6 veker. Faktisk etter takmåling på hytta. Ein posisjon på hovudet som ikkje er ulik bevegelsene som er anbefalt for å få krystallene tilbake på plass.

Gjennomføringa

Sommaren vart brukt til å gradvis auka mengden løping. Veka for veka minska smertene, humøret vart betre og eg starta trivast att i eigen kropp. Den som er usikker på om aktivitet spelar inn på vår mentale helse, kan gjerne be meg med på ein diskusjon.

Kvilepulsen, som hadde stege med 10 slag etter prolapsen, starta synka som resultat av meir aktivitet. Dette er eit spennande tema som eg gjerne kjem tilbake til i ein seinare blogg.

Auken frå veka til veka var ikkje stor, sjølv om kroppen responderte bra og hadde lyst på meir. Planen vart fulgt. Ved minste murring, tok eg eit steg tilbake. Heile vegen i samråd og testing med mine utvalgte behandlarar.

Planen var å koma tilbake på 100km i starten av august. Noko eg klarte. I denne perioden med opptrapping av løpemengde, trappa eg ned på styrkeøktene for ikkje å belasta altfor mykje på ei gong.

På veg mot neste mål

Når eit delmål er nådd, er det viktig å kom seg vidare mot neste (del)mål. Kroppen nærma seg normal funksjon og det mentale var på opptur. Likevel har eg no brukt heile august til å sjekka om kroppen kan absorbera vanleg trening på same måte som før prolapsen. Med 4-5 gode veker utan kjenning, utan utfordringar og med god respons, tenkjer eg at neste mål må setjast.

Planlegging er halve jobben og gjere vegen meir morosam

Planlegginga

Planen er no 12 veker med maratontrening fram mot Valencia maraton. Berlin maraton neste helg er skrinlagt og på veg ut av fokus. Ein grovplan er satt opp. Den hensyntek både styrke (rehab/prehab), mengde og ulike kvalitetsøkter. Planen kan endrast utifrå kjensle og endring i totalbelastning.

Min løpsstyrke er nok stamina og uthold, mens farten er utfordringa. Likevel kjem eg til å vera forsiktig med å auka farten for fort, og held hovedfokus på mange langturer i ulikt tempo. Kvar veka vert det også ei fartsøkt. I tillegg testar me om kroppen tåler ei økt med ganske mykje mengde kring noverande maraton fart. Maratonfarta vert forøvrig justerast kvar veka. Ned mot ønska fart i Valencia.

Når det gjeld økter med overfart, aukar eg også her farten veldig gradvis. Det er ekstra viktig å følgja med på korleis ein stadig eldre og stivare kropp reagerer. Dette er kanskje den viktigaste kunsten for oss løparar som er oppi åra. Kroppen endrar seg dessverre jo eldre ein vert, og ein kan ikkje utfordra sener, ligament og muskler på same måte når ein nærmar seg 50, som når ein er i 20- og 30-åra.

Kvifor blogg?

Ynskje med denne bloggen, instagramkontoen min og delvis Stravakontoen min er å beskriva korleis eg trenar desse neste 11-12 vekene. Eg håpar nokon kan finna inspirasjon i historia eg har fortalt, og vegen vidare. Hugs at det er viktig å skalera innsats etter kvar du er i livet. Kor mykje du jobbar, kor mykje du søv, kor mykje du trenar og korleis familiesituasjonen din er. Noko av den største fallgruva i desse SoMe-tider er å ukritisk samanlikna seg med andre utan å veta deira situasjon og forhistorie.

Eg er open for innspel undervegs i prosessen vidare, så er takknemleg for innspel dersom du kommenterar eller kontaktar meg.

Ha ein strålande løpehaust og hugs at kontinuitet slår fantastiske enkeltøkter i det lange løp!

Lukke til med løpehausten!

Siste utgave av Runner’s World

  • Våre varme favoritter til vinterløpinga.
  • Simen Holvik tar oss gjennom Spartathlon-eventyret.
  • Bli kjent med den allsidige, sosiale, energiske løperen Hilde Aders.
  • Magnus Winther Warvik måtte bære hjem etter sin første maraton. Nå har han løpt hver dag i over syv år, og konkurrerer så ofte han kan.
  • Stor Island-guide: Hvor bør du løpe, hvilke løpegrupper bør du oppsøke, hvilke løp bør du sjekke ut.
  • RWs møllefavoritter: Kom deg gjennom vinteren med våre øktforslag og møllehacks.
  • Bli din egen trener i vinter! Askild Vatnbakk Larsen guider deg gjennom stegene slik at du kan lage ditt eget, bærekraftige og effektive treningsopplegg.
  • Fysioterapeut Eli Anne Dvergsdal gir deg råd til hva du bør gjøre hvis en skade vender tilbake.
  • Abelone Lyng har løpt Icebug Xperience langs Bohuslänkysten.
  • Kan sterk mat gjøre deg til en sterkere løper? Ernæringsfysiolog Silje Fjørtoft tar en titt på de nyeste chilistudiene.

Les magasinet digitalt her!

Ukategorisert
Løpeglede, kva er det?

Løpeglede, kva er det?


Etter inspirasjon frå eit Instagram-innlegg frå @lopeoldemor tenkte eg det kunne vera litt fint å filosofera rundt løpeglede. Kva er løpeglede? Det er kanskje ein del andre spørsmål som må diskuterast før ein kjem nærmare svaret på det spørsmålet. 

Kvifor spring du? Kvifor spring Jakob? Kvifor spring Karsten? Kvifor spring eg? Kvifor spring stadig fleire? Kvifor spring me?

Kvifor? 

Me har jo ofte minst ein sykkel kvar, og i ein del tilfeller, ein bil i tillegg. Me har kollektivtransport, som av og til går i rute, alt etter kvar i landet du bur.

Me har liten tid. Me har for dårlege sko, for få sko, for dårlege kne, for dårleg løpestil, for trang jakke. Me har ein haug med unnskyldninger. Kva er grunnen til at så mange vel å bruka delar av tida/livet sitt på å løpa rundt likevel? 

Løpeglede! 

Eit utal grunnar 

Nokon spring for å koma i betre form. Nokon spring for å koma frå A til B. Nokon spring vel i grunn berre for å koma bort frå A.

Andre spring fordi dei trur dei må, eller fordi andre seie dei bør. Andre fordi det er beste måten å kobla ut/av/på (stryk det som ikkje passar).

Så er det nokon som spring for å bli ei betre utgåva av seg sjølv, kva no det måtte bety.

Nokon spring atter for å ikkje bli ein dårlegare utgåve av seg sjølv. Altså eit utal grunnar.

Det var enklare før i tida. Langt tilbake. Då sprang ein når ein måtte. Ein slapp ta eit valg om ein burde eller skulle. Spring eller dø var ofte mottoet. Enten det var nokon som sprang etter deg for å eta deg, eller du som måtte springa etter andre for å få noko å eta.

På den tida var det nok få som trengte filosofera over KVIFOR? Då sprang ein når måtte. Ein kan vel kalla det ein ytre motivasjon. 

Motivasjon

Så i våre dagar handlar det mest om indre motivasjon for å ta valget om ein skal springa eller ikkje. Og eg tippar dei aller fleste som les dette innlegget, allereie har teke det valget. Ettersom dette jo er eit innlegg for Runner’s World.

Men la oss tenkja at me er ikkje er komen hit. 

Kva skal til for å finna løpegleden? 

Jo, fyrst og fremst må du finna din motivasjon, og den bør koma innanfrå, meinar eg. Uansett kva den er. Og eg skal ikkje foreslå kva den kan/bør/skal/må vera. For den må DU finna sjølv.

Og viss du brukar lang tid på å finna din indre motivasjon, så syns eg ikkje du skal springa i det heile teke. For det er jo liten sjanse for at du vert jaga rundt av eit vilt dyr i nærmaste framtid, og mange av oss er så heldige at me kan gå, eller køyra, på butikken dersom me treng noko mat. 

Finne løpegleden!

Så kjem me til sjølve essensen i det eg ville skriva om i dette innlegget. Tenk deg at du skal testa ut springing for fyrste gong, eller iallfall er i starten av ditt “løpeliv”. Kva trur du fungerer best? Å snøra skoa og spurta av gårde det beste ein kan, eller starta roleg og forsiktig? 

Mange av oss er etterkvart komen dit at kilometertid, distanse og tekniske hjelpemiddel er viktig for motivasjon og løpeglede, men eg tørr påstå at skal fleire bli glade i springa, så må ein fyrst læra seg å SPRINGA SEINT. Kanskje i starten gå raskt. 

Skal du ha lyst å bli glad i å springa, du læra deg å springa seint. Det er mi meining. 

Ganske få fortset over lang tid viss ein stadig vekk skal springa den same runden litt raskare. Ganske få finn motivasjon av å velta ut i grøfta på slutten av ein løpetur. Ganske få likar å måtte imitera Ole Einar Bjørndalen sin målgang der snørr, sveitte og slev kjempar om å vera festens midtpunkt. Iallfall i starten. 

Framgang er ofte veldig motiverende, både i starten og over tid, men er du ein fersk løpar, kan framgang målast på andre måtar enn større fart og meir laktat. 

Så legg bort klokka og spring. SÅ SEINT DU KAN. 

Ikkje bry deg om kva andre gjere på Strava, Runkeeper, Instagram og i andre SoMe-samanhengar. 

Spring avslappa og nyt alt rundt deg, viss du klara. 

Og viss du vert lei av å springa seint tre gonger i veka, DÅ kan du vurdera om Ole Einar faktisk var inne på noko der han låg. Eller om det kanskje kan vera lurt å bli litt raskare eller iallfall kunne springa litt lengre, dersom det plutseleg skulle dukka opp ein sabeltanntiger mens du er på veg til butikken. 

Spring!!! 

Ukategorisert
Rykk tilbake til start

Rykk tilbake til start


Kva gjer me når “livet” skjer? Når skadar eller sjukdom rokkar ved kontinuiteten, eller når jobben i periodar krev altfor mykje tid, og truar med å øydeleggja formen du har bygd opp over lang tid?

Dei to siste åra har dette vore ekstra vanskeleg å forholda seg til, med tanke på covid og usikkerheit kring smitte og ettervirkningar av infeksjon.

I dette innlegget tek eg utgangspunkt i eigne utfordringar dei siste 6 månadene og forsøker å dela tips og finna løysingar.

Stormformen i anmarsj

Utover sommaren 2021 starta formkurven til underteikna å peika godt oppover. Det var snart eit år sidan forrige maraton, og kontinuiteten hadde vore som planlagt i mange veker og månadar. Ein bommert i vidareføring av startplass fra avlyste Berlin maraton 2020 til 2021, gjorde at Romerike 6-timars var eit mål i september.

Tommel opp og form i anmarsj

Formtopping eller?

Den vanlege planen vart fulgt og nedtrappinga starta 12 dager før løpet, som ein del av ein plan om å klara over 80km på løpsdagen. Etter ei veka nedtrapping vart leggane pinne stive etter ei baneøkt.

Eit par dager etterpå var heile venstresida satt ut av spel. Smerter frå setet, nedover heile bakside lår og legg, og nummen vetletå. Sitting i stol og røysing opp frå liggjande posisjon var utruleg smertefullt. Derfor vart det mest ståing og gåing i fleire dager.

Prolaps med påfølgjande utfordring for isjiasnerva vart raskt konklusjon på smertene, og i samråd med kiropraktor valgte eg å ikkje stilla til start på Romerike nokre dager etter.

Frykteleg kjedeleg, men i ettertid ei fornuftig avgjersle.

Likevel var smertene mindre med joggesko på beina og pulsbelte rundt brystet. Så korte, rolege løpeturar vart prioritert framføre stillesitting i tida framover.

Prøving og feiling

Dei neste vekene vart det mykje prøving og feiling for å finna ut kva veg som minimerte dei kontinuerleg nervesmertene best.

Raskt fann eg ut at tung styrketrening, spesielt diverse utfallsvariantar, gav ein umiddelbar reduksjon i smertene.

Sjølv om reduksjonen ikkje var langvarig, hjalp dette også på humør og det mentale ellers. No kunne eg iallfall trena noko fornuftig, og ha ein sterkare kropp når smertene forhåpentlegvis slapp taket.

Derfor vart hausten brukt til 2-3 gode styrkeøkter i veka. Smertene var tidvis reduserte, men aldri borte.

Reduksjon i både mengde og kvalitetsøkter på løping vart forsøkt dei neste månadane, utan veldig store variasjonar i smerter. Så ved nyttårsskiftet, etter 3-4mnd starta eg auka mengden opp att til det normale.

Deretter introduserte eg nokre fleire kvalitetsøkter, mens eg lytta til kroppen sine signal. Nokre dager var uendra, mens det av og til kom timar der smertene tidvis vart borte.

Ei herleg kjensle å få litt fri frå smertene innimellom. Det var nesten så ein byrja planleggja nye hårete mål utover sommaren og hausten. Meir skal det jo ikkje til for oss som likar springa.

Så kom pesten

Inn mot vinterferien trena eg ganske bra, ettersom eg visste at fyrste langhelga vart prega av hyttetur og familien i fokus. Deretter kunne skuldrane senkast litt ekstra.

Dei fyrste dagane vart det faktisk 3-4 skiturer for fyrste gong på mange år. Med sår hofteleddsmusklatur som resultat. Herleg!

Glede av å bli minna på områder som var litt neglisjerte og kunne jobbast med framover våren. Men gleden vart kortvarig.

Det som starta med ein positiv test hjå minstejenta på hytta, enda med to fulle husstandar på isolasjon gjennom heile vinterferien. I grunn ikkje uventa, men likevel ikkje veldig velkomen for nokon av dei involverte.

Idyll før negativt vart positivt, eller omvendt

Sjølve sjukdomsforløpet var vel som ein vanleg forkjøling i “gamle” dagar. Sofaen var god å ha, når den ikkje var oppteken.

Natta var alltid ein kamp for å unngå å svelja og hosta. Kort sagt, veldig lite aktuelt med trening og aktivitet dei fyrste dagane.

Vegen tilbake – gradvis og kontrollert

Etter at dei verste symptoma gav seg, starta vegen tilbake. Nokre små (5min) gåturar vart gjennomført på dag 5-6 etter smitten var påvist.

Deretter vart desse gåturane utvida til 2×3 km. På dag 9 var det planlagt ein løpetur, men den vart skrinlagt pga form. Ein lære heldigvis med alderen.

Hadde dette vore for 10-15 år sidan, hadde nok denne planlagte joggeturen blitt gjennomført uansett.

På dag 10 testa eg ei lita styrkeøkt med låg puls og overkroppsøvelsar. Då dette virka å ikkje setja spesielle negative spor, vart det testa ein kort (5km) løpetur på dag 11.

Planen var kviledag dag etter, men pga litt logistikkutfordring for å henta ein bil på service, vart det ein ny roleg kort løpetur.

Kroppen virka å absorbera desse korte turene, og på dag 14. testa eg ei mølleøkt med litt høgare fart, ettersom eg var ansvarleg for ei online intervalløkt på jobb.

Farten var betydeleg lågare enn vanleg på denne økta, men likevel reagerte kroppen med noko hovudverk etter økta og dagen etter. Derfor vart det prioritert ein kviledag fra løping i går.

Styrketrening har eg gradvis trappa opp, utan altfor høg puls.

Tida framover – tolmod og lytting

I dag testa eg igjen ei kort, roleg løpeøkt. Litt lenger (10 km) enn dei to fyrste, men fortsatt mindre enn ei vanleg roleg økt pleie vera.

Så får me sjå korleis kroppen reagerer. Eg er stor tilhengar, uavhengig av sjukdom eller ei, å LYTTA TIL KROPPEN.

Når mange av dei beste løparane i verda ikkje er redd for ein kviledag eller fleire, så er eg sikker på at me mosjonister også kan trena noko mindre i periodar der kroppen seie i frå.

Spesielt i periodar med sjukdom. Likevel er det ikkje så lett å ta til fornuften når ein ser at kontinuiteten ryk og reisverket startar å bli ustabilt. Ein tenkjer at ein MÅ ut for ein kvar pris, men er det slik?

Eg pleie seia til mine kundar; “det er spesielt slike periodar me trenar for”. Med det meinar eg at jo meir kontinuitet me har vore tid, jo betre rusta er me for å møta utfordringane livet skjenker oss i tøffe periodar.

Det treng ikkje vera skadar og eigen sjukdom, men kan vera så mangt. Livet skjer, og det gjeld å vera best mogeleg førebudd. Då kan ein ta dei ekstra fridagene, som kun er positive etter eit slikt opphald. Så kjem ein sterkare tilbake, med overskot, i staden for eit lengre avbrekk pga overbelastning av ein sliten kropp.

Det gjeld å tenkja langsiktig og vera tolmodig, så hentar ein gevinsten etter kvart.

Kva seie ekspertisen?

For at dette ikkje kun skal vera mine erfaringar, meiningar og tolkingar, legg eg ved Olympiatoppen sine råd som kom i februar. Desse er laga spesielt med tanke på covid, men gjeld også anna sjukdom.

Olympiatoppen sine retningslinjer ved luftveisinfeksjoner

Ukategorisert
Ein veteranløpar si historie

Ein veteranløpar si historie


Kven er eg?

Dette debut-innlegget er meint som ei bakgrunnshistorie om mitt voksne liv som løpar. Slik at kvar enkelt vert litt betre kjent med mi reise så langt, og kva eg filosofi og verdiar eg har som løpar. Etterkvart vert nok dette krydra med hendingar frå livet generelt og ein del tips som ein evt kan ta med seg vidare om det passar seg slik.

Frå ein nydeleg tur langs Kongevegen og Filefjell. I bakgrunnen ser du stigninga opp Vindhella.

Sein start som løpar

Rett etter fylte 30 år deltok eg i mitt fyrste løp med startnummer på brystet. Eg er usikker på om det var 30-årskrisa eller ei, men eg vart iallfall påmeldt Oslo halvmaraton i 2007. Målet var å sjå om eg klarte springja heile distansen.

Gleden var stor etter ei flott løpsoppleving i Oslo sine gater, og i tillegg klokka eg inn på 1.29.55. Mestringskjensla var såpass stor at det raskt vart påmelding på same distanse året etter. Kven har vel ikkje opplevd det same?

Målet på halvmaraton året etter vart satt til sub 1.24, eller den magiske 3.59 pr km. Trening gjekk stort sett som den skulle, men utover vinteren virka målet heilt uoppnåeleg, og påmeldinga vart endra frå halv til heil maraton, slik at eg slapp springja så fort.

Eg visste at eg alltid hadde vore ganske uthaldande på fotballbana og ville testa om eit maraton var mogeleg.

Maratondebuten i 2008 enda med 3.01 og ein enorm opptur med pers på halvmaraton med passering på 1.29.54!

Dette var heilt klart eit tilfelle av Runner’s High-kjensle, og her kan ein trygt seia at livet mitt som løpar verkeleg starta.

For det er nok det eg har definert meg som etter fylte 30 år. EIN LØPAR!

Ikkje ein løpar med spesielt stort talent, ikkje med veldig godt uthaldenheitgrunnlag frå tidleg og sein ungdom, ikkje eit spektakulært løpesteg, men ein LØPAR frå hjarta.

Ein dag utan løping er nesten blitt ein dag utan meining. Iallefall til eg no har byrja med ein påtvungen kviledag i veka.

Stadig lengre

Kort summert dreia dei neste åra seg om persing på maraton, samt å testa lengre distansar for å sleppa å springja veldig fort.

Maraton sub 3timar vart jo raskt eit mål, og vart oppnådd i mitt tredje maraton (2010) etter eit hasardiøst forsøk i maraton nr 2, der eg ikkje kom til mål pga altfor rask opning. Deretter vart det 75 km og 76 km på eit par 6-timarsløp, og 212 km på Bislett 24-timars.

Alt dette oppnådd med filosofien: STADIG BETRE UTAN Å TRENA ALTFOR MYKJE!

I denne perioden var nok prosentandelen harde økter større enn det som vanlegvis vert anbefalt. Likevel unngjekk eg løpeskadar, noko eg tileignar jobben min som personleg trenar.

Som personleg trenar vert det mykje styrketrening og eg likar å seia at eit sterkt karosseri er viktig for å kunne springja så mykje som ein vil, og for å unngå skadar. Eit tilleggsmål desse åra, har vore at alle persar skulle setjast samstundes som eg klarte 100 kg i benkpress, for å holda allsidigheten ved like.

På veg Tønsberg-Lærdal etter eit tapt “veddemål”. Her har eg passert Flå etter omslag 21 timar, og nærmar meg 200 km. Turen enda etter 228 km rett forbi Gol pga ein skade, men Aktiv Mot Kreft mottok ein god slump med pengar etter turen.

Endra filosofi som veteranløpar i 40-åra

Etterkvart som persane på maraton vart betre og åra gjekk, vart det stadig meir vanskeleg å persa på relativt små mengder løping. Så då eg var komen under 2.40-målet i Berlin 2016, så måtte eg endra eigen filosofi og auka treningsmengden for å bli betre.

Dei 10 fyrste åra som løpar var heilt utan skadar, og eg bygde meg gradvis oppover på mengden frå 2017. Etterkvart kom det nokre små løpeskadar, men bank i bordet har det gått ganske bra også etter fylte 40 år.

Grunnen til dette, meinar eg, er den kontinuerlege styrketreninga. Dette kjem eg nok tilbake til i seinare innlegg.

Er grensa nådd?

Etter fylte 40år har alle maraton gått på 2.33-2.35, på ein mengde pluss/minus 5000km i året. Eg har testa det meste; frå mange korte harde økter i veka, via 2-3 harde økter med lengre varigheit, til 2-3 økter av normal varigheit.

Min konklusjon er at det er utallige vegar til betre form, og at kvar enkelt bør finna den vegen som gjev mest glede og mestringskjensle.

Det viktigaste er at ein beheld gleden over å kunne springa det ein sjølv ynskjer av mengde og kvalitet. For dei aller fleste gjeld det å bli gode på å springja roleg. Då vert belastninga mindre og eg trur ein lettare held på motivasjonen. Så kan ein auka mengde etterkvart og deretter gå vidare til nokre hardare økter.

Kunne ikkje dy meg, då eg sprang forbi dette hotellet 🙂

Eg gledar meg til å skriva meir om mitt liv som løpar og forsøkja å dela eigne og forskningsbaserte erfaringar på kva ein kan gjera for å oppnå mest mogeleg LØPEGLEDE. For tross alt er det vel det me alle søkjer.

Ukategorisert